Και
φέτος η «ψυχή» του Πολυτεχνείου ήταν οι εργαζόμενοι και η νεολαία που έδωσαν το
παρόν μαζικά σε όλη την Ελλάδα στις κατάμεστες πορείες του Σαββάτου,
δημιουργώντας ένα κλίμα εξέγερσης το οποίο συνεχίζεται. Οι κοινωνικές και
πολιτικές συνθήκες 39 χρόνια μετά τον λαϊκό ξεσηκωμό του Νοέμβρη του 1973,μας
δείχνουν ότι για άλλη μια φορά νεολαία και εργαζόμενοι βρίσκονται στην πρώτη
γραμμή για να τσακίσουν τις σύγχρονες χούντες. Χούντες οι οποίες
αντιμετωπίζονται από το λαό μαζικά με γενικές απεργίες, μέσα από τις οποίες
φανερώνεται το μήνυμα του λαού που είναι:
ανατροπή κυβέρνησης-Ε.Ε.-Δ.Ν.Τ., ανατροπή της χούντας των αγορών και της
εξαθλίωσης της εργατικής τάξης.
Η
κυβέρνηση απαντάει στην αγωνιστική αυτή διάθεση του λαού χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα καταστολής που
διαθέτει. Η ασφάλεια, το φακέλωμα, η παρακολούθηση, ο χαφιεδισμός, όλα
εκσυγχρονισμένα πια, τεχνολογικά άψογα, πολιτικά ανατριχιαστικά. Χαρακτηριστικό
παράδειγμα αποτελεί και η ωμή καταστολή
στην μαζική πορεία του πολυτεχνείου στην Πάτρα αλλά και σε άλλες πόλεις, με
άφθονα δακρυγόνα και προληπτικές συλλήψεις. Στη Θεσσαλονίκη η αστυνομία με
προκλητικό τρόπο καταστρατηγώντας το άσυλο, αμέσως μετά την πορεία του
Πολυτεχνείου, συνέλαβε αγωνιστές
φοιτητές και μέλη της Ε.Α.Α.Κ μέσα
στο ΑΠΘ, που περιφρουρούσαν τις καταλήψεις τους. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και οι συλλήψεις των εργαζομένων στους ΟΤΑ Σαράντη
Αρβανίτη και Θωμά Κυρατζόπουλο, οι οποίοι κατηγορούνται για τις κινητοποιήσεις κατά
τη διάρκεια του συνεδρίου της «ελληνογερμανικής αυτοδιοικητικής συνεργασίας»
την Πέμπτη το πρωί στη Θες/νίκη. Επιπλέον, τα «λαγωνικά» της Ασφάλειας της
Θεσ/νίκης συνέλαβαν το δάσκαλο Θανάση Αγαπητό στο μέσο του προαύλιου του
σχολείου όπου εργάζεται, την Παρασκευή αμέσως μετά την γιορτή του Πολυτεχνείου
με προφανή τον παραλληλισμό με την σύγχρονη χούντα.
Όλη
αυτή η επίθεση δεν είναι τυχαία. Πρόκειται για εκδηλώσεις ενός αυταρχικού παροξυσμού από την άθλια
συγκυβέρνηση των τριών «οικονομικών δολοφόνων»


