Κολαστηρίων αριστερή συνέχεια..

Και ενώ οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται και η συμφωνία κυβέρνησης και «εταίρων» φαίνεται βέβαια, στη βάση ενός προγράμματος στα πλαίσια του μνημονιακού κεκτημένου, με θολή την υλοποίηση ακόμα και του ελλιπέστατου προγράμματος της Θεσσαλονίκης, οι εξελίξεις στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι ραγδαίες και τραγικές.

Μετανάστες κρατούνται φυλακισμένοι χωρίς να έχουν διαπράξει καμία παραβατική ενέργεια, με μόνο αδίκημα την ίδια τους την ύπαρξη. Η δημιουργία των κολαστηρίων αυτών συνέβη εν μία νυκτί και θα έπρεπε ήδη να έχουν καταργηθεί από τη νέα κυβέρνηση. Οι άνθρωποι που κρατούνται εκεί αντιμετωπίζονται σα μιάσματα, χωρίς ουσιαστική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη θυμίζοντας το πιο απάνθρωπο πρόσωπο του καπιταλισμού.

Πάρα ταύτα, συνεχίζουν -λόγω εγκληματικής ολιγωρίας- να υπάρχουν και έτσι, ακόμα μια τραγωδία συνέβη. Μετά το θάνατο ενός μετανάστη από φυματίωση, είχαμε και την αυτοκτονία ενός άλλου και τα ΜΑΤ να περικυκλώνουν άμεσα το χώρο της Αμυγδαλέζας. Τα γεγονότα αυτά έρχονται μετά την προ ολίγων ημερών αυτοκτονία μετανάστη στη Θεσσαλονίκη και τον πνιγμό μεταναστών στο Αιγαίο. Ανθρώπινες ζωές χάνονται και η αυτοαποκαλούμενη αριστερή κυβέρνηση ενώ ετοιμάζεται να υπογράψει μια συμφωνία - «γέφυρα», ουσιαστικά τη συνέχιση του μνημονίου, ταυτόχρονα αποποιείται των ευθυνών της για την αποτρόπαιη κατάσταση στην Αμυγδαλέζα. Είναι δυνατόν μια κυβέρνηση να θεωρεί εαυτόν αριστερό όταν εγκληματικά καθυστερεί να κλείσει αυτά τα κολαστήρια και κρύβεται πίσω από τη γραφειοκρατία;

Το μεταναστευτικό ζήτημα αναδεικνύει ολοκάθαρα το πραγματικό πρόσωπο του καπιταλισμού και τη βαρβαρότητα του σε όλο της το μεγαλείο. Οι μετανάστες αντιμετωπίζονται σαν εγκληματίες εξ ορισμού, με τα δημοκρατικά δικαιώματά τους να καταπατώνται καθημερινά, με τις ζωές κάθε μέρα υπό αμφισβήτηση. Ειδικά μέσα στο πλαίσιο της ΕΕ, η οποία έχει τον ειδικό ευρωστρατό της FRONTEX που δολοφονεί στα σύνορά της αλλά και έχει δημιουργήσει τη συνθήκη «Δουβλίνο ΙΙ», που υποβιβάζει τους μετανάστες σε πολίτες β’ διαλογής και τους χρησιμοποιεί για φτηνό εργατικό δυναμικό, η κατάσταση είναι ασφυκτική. Είναι δυνατόν μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, να ασκήσει η όποια κυβέρνηση φιλολαϊκή πολιτική υπέρ των μεταναστών και του πληττόμενου κομματιού της κοινωνίας; Μήπως η μόνη απάντηση μπορεί να δοθεί από το μαχόμενο κίνημα και την απαίτηση ικανοποίησης των αναγκών του; Είναι σήμερα, πιο επιτακτικό από ποτέ να παλέψουμε για την έξοδο από την ΕΕ, για αλλαγή πολιτικής και όχι διαχειριστή προς το συμφέρον του λαού, προς το συμφέρον των μεταναστών και κάθε κολασμένου αυτής της κοινωνίας.

ΔΕΝ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ

Tο 2011 φοιτητές του ΤΕΙ Αμαλιάδας ζητούσαν το αυτονόητο να ολοκληρώσουν το εξαμηνο τους που με τις πραξικοματικές αποφάσεις του συμβουλίου του ΤΕΙ Πατρών χωρίς καμία δικαιολογία το εξάμηνο ουσιαστικά χάθηκε .

Πιο συγκεκριμένα μετα απο πολλές κινητοποιήσεις που έκαναν στην αμαλλιάδα στον προϊστάμενο του τμηματος (γνωστό στο ΤΕΙ Πάτρας για την στηριξή του στο σχ.Αθηνά) κ.Ζαχαράκη οι απαντήσεις που έπερναν ήταν οτι δεν μπορούσε να αλλάξει τίποτα και έτσι αποφάσησαν να έρθουν στο Τεϊ Πάτρας και να συναντηθούν με τον πρόεδρο του Τεϊ και τον αντιπροόεδρο ώστε να πάρουν δεσμευσεις οτι δεν θα χαθεί το εξάμηνο. Ο τότε αντιπρόεδρος του Τεϊ κ.Μποβιάτσης αντί να συζητήσει με τους φοιτητές το μόνο που έκανε ήταν να αρχίσει το τρέξιμο χωρίς λόγο και αιτία.Οι φοιτητές δεν ανέχθηκαν την υποκρισία και τον ακολούθησαν ωστε συζητήσουν μαζί του. Απο εκει και πέρα ο Μποβιάτσης ξεκίνησε ενα θέτρο του παραλόγου κατηγορώντας τους φοιτητές οτι τον έχουν πιάσει όμηρο και τόνιζε οτι είναι παλικάρι και αντέχει (τι αντέχει δεν μας είπε γιατί κανείς δεν τον εμποδισε να φυγει ).Οι φοιτητές βλέποντας οτι δεν υπάρχει καμία διάθεση απο την διοίκηση να μιλήσει μαζί τους αποφάσησαν να περάσουν σε κατάληψη της κεντρικής διοίκησης του ΤΕΪ μέχρι να σταματήσει η υποκρισία και να συναντηθούν μαζι τους.Τελικά μετά απο τρείς μέρες αποφάσισε οι διοίκηση να καλέσει συμβούλιο ιδρυματος για να συζητήσουν το θέμα.Το εξάμηνο μετα απο την πίεση των φοιτητών δεν χάθηκε.

Η νίκη των κινητοποιήσεων των φοιτητών ενόχλησε τους εγκάθετους της κυβέρνησης στο ΤΕΪ οπου αμέσως ξεκίνησαν μηνύσεις εις βάρος των φοιτητών με σκοπό την τρομοκράτηση του αγώνα και την καταδίκη των κινητοποιήσεων. Διαβάζωντας την δικογραφία οι Καπλάνης, Μποβιάτσης και Ζαχαράκης έχουν γράψει ότι μπορούν ωστε να καταδικαστούν οι συναδελφοι μας. Το αστείο είναι οτι ο μόνος που ζητάει την δίωξη των φοιτητών είναι ο Καπλάνης ο οποίος ήταν στην αθήνα και γύρισε 4 μέρες μετά.

Οι μηνύσεις τους δεν αποτελούν προσωπική επίθεση , αντίθετα, επίθεση σε όλο το φοιτητικό κίνημα και σε όσους αποφασίζουν να συγκρούονται με την πολιτική της φτώχειας και της ανεργίας. Αυτή η κίνηση έχει σα μοναδικό σκοπό να τρομοκρατήσει τους φοιτητές.

Εμείς απο την πλευρά μας σε αυτην την προσπάθεια καταστολής του αγώνα θα σταθούμε απέναντι σε όλους αυτούς που ευθύνονται για αυτην την κατάσταση στα ιδρύματα και επιθυμούν την δίωξη των συναδέλφων μας.Δεν τρομοκρατούμαστε θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την παιδεία τον αναγκών μας και την ανατροπή του κοινωνικού κανιβαλισμού που επιβάλουν το κεφάλαιο και οι εκφραστές τους

Απαιτούμε να αποσυρθούν όλες οι μηνύσεις στους σπουδαστές του ΤΕΙ Αμαλιάδας

 ΟΛΟΙ ΤΡΙΤΗ 10/2 ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ ΚΑΜΙΑ ΠΟΙΝΙΚΗ ΔΙΩΞΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙΑ ΤΗΣ Α.Π.Σ.-Ε.Α.Α.Κ.

Ως Ε.Α.Α.Κ. καταγέλλουμε την πολιτική αδιαφορία και την παθητική στάση της Π.Κ.Σ., σχετικά με τη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης στο σύλλογο της Σ.Ε.Υ.Π. Αυτή τη στιγμή είναι ανάγκη ο Σύλλογος να συζητήσει, να σύντονιστεί και να ριχτεί στον αγώνα, τόσο στα πλαίσια αλληλεγγύης του Ν. Ρωμανού, όσο και στην συνολική καταδίκη του δόγματος “νόμος και τάξη”, που στο πρόσωπο της πιο αντιδραστικής κυβέρνησης και των επιτελείων της καταδικάζει κάθε φωνή αντίστασης.

Όμως για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι στο Δ.Σ. της Σ.Ε.Υ.Π που διεξήχθει την Τρίτη 9/12 και έπειτα απο έντονη αντιπαράθεση για ορισμό Γενικής Συνέλευσης την Τετάρτη 10/12, οι εκπρόσωποι της Π.Κ.Σ θεώρησαν σκόπιμο να αναβάλουν για ακόμα μία φορά την Γενική Συνέλευση του συλλόγου για την επόμενη εβδομάδα... Τι κι αν τα προβλήματα που καθημερινά αντιμετωπίζουμε εντός και εκτός Τ.Ε.Ι μας τσακίζουν..; Τι και αν ο Ρωμανός στα πλαίσια των διεκδικήσεων των αναφαίρετων δικαιωμάτων του για μόρφωση και δημοκρατικά δικαιώματα εντός φυλακής, τζογάρει, με όπλο το ίδιο του το σώμα, με τον θάνατο;

Ως Ε.Α.Α.Κ θεωρούμε πώς ο πιθανός θάνατος του Ρωμανού θα είναι ξεκάθαρα πολιτική δολοφονεία. Η Κυβέρνηση και οι εκφραστές της κρατούν τη σκανδάλη και δε διστάζουν να την τραβήξουν.

Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να καταδικάσουν κάθε στάση και λογική που χαρακτηρίζεται απο αδιαφορία και απάθεια. Η Π.Κ.Σ. φέρει την πολιτική ευθύνη για την μη διεξαγωγή Γενικής Συνέλευσης αυτήν την εβδομάδα σε μία τόσο κρίσιμη χρονική περίοδο.

Ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Ας καθορίσουμε τις εξελίξεις και να εννοποιήσουμε την πληττόμενη νεολαία, δίνοντας απάντηση στο ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα, κόντρα στην ανεργία, την επισφάλεια, τις διαγραφές φοιτητών.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ

Αγώνας για Μόρφωση, Δουλειά, Δημοκρατικά 

δικαιώματα

ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ ΞΑΝΑ!

Έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου και την κοινωνική έκρηξη που ακολούθησε με αφορμή την δολοφονία, φαίνεται ότι η κυβέρνηση θέλει να προσθέσει δίπλα στους χιλιάδες ανθρώπους που αυτοκτόνησαν στην Ελλάδα του Μνημονίου, στους δεκάδες που κάηκαν σε σπίτια χωρίς θέρμανση, στους τόσους που πνίγηκαν ή πέθαναν στα ματωμένα σύνορα της άθλιας Ευρωπαϊκής Ένωσης κι έναν νεκρό απεργό πείνας. Θέλουν να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλη τη νεολαία, σε όλο το λαό, πως η κυβέρνηση, η ΕΕ και το ΔΝΤ, ο καπιταλισμός δεν παζαρεύουν. Πως είναι αδίστακτοι και αποφασισμένοι να συνεχίσουν, με κάθε κόστος, την επίθεση στον κόσμο της εργασίας.Την στιγμή λοιπόν που συμβαίνουν όλα αυτά έρχεται και η ψήφιση νέων μέτρων με ότι αυτό συνεπάγεται για τα βάρη που έρχονται να προστεθούν στις πλάτες κάθε εργαζόμενου και νεολαίου.

Την στιγμή λοιπόν, της μεγαλύτερης κρίσης, επικρατεί από την κυβέρνηση και τα αστικά επιτελεία η λογική του σαρώματος σε όλα τα επίπεδα, η οποία συνοδεύεται με την αυταρχική θωράκιση του κράτους, η οποία και εκφράζεται μέσω της εκτεταμμένης βίας, της κρατικής καταστολής και συνολικής επίθεσης σε δημοκρατικά δηκαιώματα και ελευθερίες.

Ενάντια στο κλίμα τρομοκρατίας που έχουμε βιώσει όλο το προηγούμενο διάστημα (7.000 ΜΑΤ στις 17 Νοέμβρη, κλείσιμο Νομικής, κτλ) την περασμένη εβδομάδα ο λαός και η νεολαία, μέσα από μαζικές διαδηλώσεις απαίτησαν την άμεση ικανοποίηση των αιτημάτων του Ν. Ρωμανού και αντιστάθηκαν στις πολιτικές που στήνουν στο εκτελεστικό απόσπασμα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας και κυριολεκτικά δολοφονούν την νεολαία. Η κατάσταση αυτή κλιμακώθηκε στις πορείες για την επέτειο της 6ης Δεκέμβρη, όπου μέσα από πολύ μαζικές και μαχητικές πορείες εκφράστηκε η οργή του κόσμου για τoν αργό θάνατο στον οποίο υποβάλλει η κυβέρνηση τον Ν. Ρωμανό, για τον εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα που μας έχει επιβληθεί. Εκεί για ακόμη μια φορά, το κράτος προσπάθησε να τρομοκρατήσει τον κόσμο που κατέβηκε στον δρόμο, είτε με την αλόγιστη καταστολή της αστυνομίας, είτε με την συκοφάντηση από πλευράς καθεστωτικών ΜΜΕ.

Τώρα είναι η ώρα να αντιδράσουμε!

Στην παρούσα φάση το φοιτητικό κίνημα καλείται ως πολιτικό και συνολικό νεύρο της νεολαίας να καθορίσει τις εξελίξεις και να ενοποιήσει την πληττόμενη νεολαία, δίνοντας απάντηση στο ευρύτερο κοινωνικό πρόβλημα, κόντρα στην ανεργία, την επισφάλεια, την μετανάστευση, τις διαγραφές φοιτητών. Μαζί και με τους διοικητικούς του πανεπιστημίου που εναντιώνονται στις απολύσεις και έχουν ήδη μπει σε νέο κύκλο κινητοποιήσεων, τις απλήρωτες καθαρίστριες, τους γονείς μας που βλέπουν τους μισθούς τους να πετσοκόβονται και να μένουν άνεργοι να συγκροτήσουμε το αναγκαίο μέτωπο Παιδείας-Εργασίας, για πάλη για ζωή με ελευθερίες, μόνιμη δουλειά με αξιοπρεπείς συνθήκες, μόρφωση που να απελευθερώνει. Κόντρα στην ανάθεση και στην κοινοβουλευτική λύση, εμείς επιμένουμε στο σπάσιμο της εκλογικής αναμονής, οργανωνόμαστε μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και τον συντονισμό τους. Η νεολαία πρέπει και θα ζήσει ελεύθερη, ενάντια στον σύγχρονο αυταρχισμό και την τρομοκρατία, ενάντια στην παιδεία των λίγων και τις δουλείες με μισθούς πείνας. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας για να βγει η νεολαία και ο λαός στο προσκήνιο και να επιβάλλει τις ανάγκες του.

ΝΙΚΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΡΩΜΑΝΟΥ

ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΜΟΡΦΩΣΗ–ΔΟΥΛΕΙΑ–ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚA ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ!

ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΛΕΦΤΑ, ΣΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΦΑΙΡΕΣ...

  Έξι χρόνια μετά ένα σύνθημα που κυριαρχούσε στο στόμα της νεολαίας, σε ένα από τα μεγαλύτερα κοινωνικά ξεσπάσματα στην μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας, μοιάζει ξανά πιο επίκαιρο από ποτέ. Συσσωρευμένη για χρόνια, άλλοτε εκφρασμένη σε συγκροτημένους αγώνες όπως στο κίνημα του 06'-07' ενάντια στο νόμο της Γιαννάκου, και άλλοτε άναρθρη , η οργή ξεχείλισε μέσα σε λίγες ώρες και κατέκλυσε τα πάντα για εβδομάδες. Οργή μιας γενιάς χωρίς φωνή, καταδικασμένη στην ανασφάλεια, με ένα μέλλον κλεμμένο και σκοτεινό.

 Ο Δεκέμβρης ήταν η κραυγή εναντίωσης της νεολαίας στην πολιτική του κεφαλαίου και σε κάθε εκφραστή της που την ήθελε και τη θέλει περισσότερο παρά ποτέ πειθήνια, ευέλικτη χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις και διεκδικήσεις και σε τελική ανάλυση, αναλώσιμη. Νεολαία που θα αποτελέσει την καλύτερη βάση για τους αυριανούς εργαζόμενους-έρμαια της εκάστοτε εργοδοσίας. Ουσιαστικά ο Δεκέμβρης έφερε στην επιφάνεια ένα πνεύμα συνολικής αμφισβήτησης των συνθηκών ζωής που ήταν αποτέλεσμα μιας πολιτικής ασύλληπτων οικονομικών σκανδάλων, κοινωνικών αδικιών και της καθολικής κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Και τελικά κατάφερε να προβάλλει τη συμπυκνωμένη δυσαρέσκεια του κόσμου μέσα από μαζικές διαδηλώσεις και καταλήψεις σχολών και σχολείων. Χαρακτηριστικό είναι ότι τότε φωνάχτηκε το πρώτο ‘’φύγετε’’ στην κυβέρνηση και σε κάθε επίσημο εκφραστή της.

 Έξι χρόνια μετά μία άλλη κυβέρνηση , ένας άλλος εκφραστής της ίδιας πολιτικής, της ΕΕ και του Κεφαλαίου, έρχεται σήμερα να απειλήσει με άλλη μία κρατική δολοφονία. Μπορεί όχι με σφαίρες ακόμα αλλά έρχεται να απειλήσει ένα παιδί, κολλητό φίλο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου , τον Νίκο Ρωμανό που βάζει σαν οδόφραγμα το ίδιο το σώμα του και κάνει απεργία πείνας προκειμένου να κερδίσει τα αυτονόητα.

Έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Γρηγορόπουλου, η κρίση που τότε ξέσπαγε, σημαδεύει πλέον κάθε πτυχή της ζωής μας. Αυτά τα έξι χρόνια, αν κάτι μάθαμε είναι ότι ο Κορκονέας δεν ήταν η εξαίρεση, ούτε ο «τρελός» που βρέθηκε τη λάθος ώρα στο λάθος σημείο. Αλλά ήταν η προσωποποίηση της κρατικής βίας, της καταστολής που προσπαθεί να φιμώσει κάθε φωνή που αντιστέκεται. Μια καταστολή που στόχο έχει να σπείρει το φόβο και την παραίτηση από κάθε συλλογική κίνηση που αντίκειται στο τρίπτυχο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», δηλαδή στην βιτρίνα ομαλότητας που προσπαθούν να φτιάξουν, για να κρύψουν ένα σκηνικό φτώχειας, ανεργίας και σύγχρονης μετανάστευσης.

Έξι χρόνια μετά τα ζητήματα της κρατικής βίας, της καταστολής και της τρομοκρατίας του κινήματος έρχονται ξανά στο προσκήνιο μέρα με την μέρα. Πριν λίγες μέρες οι πρυτανικές αρχές του ΕΚΠΑ έφεραν την αστυνομία μέσα στο πανεπιστήμιο, ενώ παραδέχονται απροκάλυπτα ότι ο λόγος που το έκαναν είναι η παρεμπόδιση της υλοποίησης της απόφασης του Συλλόγου Νομικής και της συνεδρίασης του ΦΣ Πολιτικού Νομικής που ήταν προγραμματισμένη για την Πέμπτη 13/11. Αυτοί που μιλάνε συνεχώς για μειοψηφίες που κλείνουν αυθαίρετα τις σχολές δεν διστάζουν να τις κλειδαμπαρώσουν εάν αυτό πρόκειται να εξασφαλίσει ότι η νεολαία θα συνεχίσει να έχει σκυμμένο το κεφάλι. Ωστόσο, οι φοιτητές όχι απλά δεν τρομοκρατήθηκαν αλλά οργάνωσαν μαζική διαδήλωση το ίδιο απόγευμα, στην οποία ήρθαν αντιμέτωποι με την ωμή βία των ΜΑΤατζήδων, που έστειλαν 40 συναδέλφους μας στο νοσοκομείο και έκαναν δεκάδες απρόκλητες προσαγωγές. Η καταστολή αυτή είχε στόχο να σπείρει το φόβο και την παραίτηση από κάθε συλλογική κίνηση που αντίκειται στο τρίπτυχο «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», που ο Φορτσάκης, η Κυριαζοπούλου, το Υπουργείο και η ακροδεξιά κυβέρνηση του Σαμαρά θέλουν να επιβάλουν. Αυτοί αποτελούν την πραγματική άνομη μειοψηφία μέσα στα πανεπιστήμια, που θέλει να καταργήσει κάθε έννοια δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης, κάθε έννοια δημοκρατικής έκφρασης εντός των σχολών και ως τέτοιοι είναι παντελώς ανεπιθύμητοι.

Τώρα είναι η ώρα να αντιδράσουμε

Πλάι στους διοικητικούς του πανεπιστημίου που εναντιώνονται στις απολύσεις, πλάι στις απλήρωτες καθαρίστριες, πλάι στους γονείς μας που βλέπουν τους μισθούς τους να πετσοκόβονται και να μένουν άνεργοι. Κόντρα στην ανάθεση και στην κοινοβουλευτική λύση, εμείς επιμένουμε στο σπάσιμο της εκλογικής αναμονής, μαζικοποιούμε τις γενικές μας συνελεύσεις και περιφρουρούμε τις συλλογικές μας αποφάσεις .Η νεολαία πρέπει και θα ζήσει ελεύθερη, ενάντια στον σύγχρονο αυταρχισμό και την τρομοκρατία, ενάντια στην παιδεία των λίγων και τις δουλείες με μισθούς πείνας. Παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας για να βγει η νεολαία και ο λαός στο προσκήνιο και να επιβάλλει τις ανάγκες του.

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ

Ο Νοέμβρης είναι πάντα ένας μήνας ιδιαίτερος. Δεν είναι μόνο οι μνήμες που ξυπνά στον κόσμο που έζησε τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, άλλωστε οι μνήμες κάποτε κλείνουν τον κύκλο τους, και παίρνουν θέση στην Ιστορία. Είναι αυτό το σάλπισμα για εξέγερση, για αντίσταση και πάλη που πάντα βρίσκει νέους, εκρηκτικούς δρόμους μέσα στην επικαιρότητα και επανέρχεται στο προσκήνιο. «Εδώ Πολυτεχνείο…»
Το μήνυμα του Πολυτεχνείου ξεφεύγει από τα όρια του «ρεαλιστικού», συμβολίζει την έκρηξη των λαϊκών προσδοκιών σε μια κορύφωση που τότε δεν μπόρεσε να ελέγξει κανείς, ούτε οι χαφιέδες της χούντας, ούτε οι επίσημες πολιτικές δυνάμεις, ακόμα και της τότε Αριστεράς. Το Πολυτεχνείο ήταν νικηφόρο όχι μόνο γιατί ο κόσμος συγκρούστηκε έμπρακτα με το καθεστώς, αλλά γιατί έθεσε ζητήματα πέρα απ’αυτό, που αμφισβήτησαν την ίδια του την ύπαρξη και την πολιτική σε κάθε επίπεδο από την σκοπιά των αναγκών της νεολαίας και  των εργαζομένων.

`Ο κόσμος που αγωνίστηκε εντος και εκτος των τοιχών του πολυτεχνείου,πάλεψε ενάντια στο αυταρχικό πολίτευμα της χούντας στις ανελευθερίες ενάντια στις Η.Π.Α, το ΝΑΤΟ ,τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο για μια ζωή ελεύθερη με αξιοπρέπεια, δημοκρατικές ελευθερίες, δουλειά και μόρφωση για όλους.Αν κάτι μπορούμε να μάθουμε από εκείνο τον Νοέμβρη είναι οτι οι μαζικοί ,ανυποχώρητοι και συντονισμένοι αγώνες του φοιτιτικού με το εργατικό κινήμα μπορούν να νικούν!Τα αιτήματα του τοτε ακόμα παραμένουν πιο επίκαιρα απο ποτε στο σήμερα.

Το ΨΩΜΙ σήμαινε τοτε :δουλειά για όλους και μάχη ενάντια στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Το ΨΩΜΙ σήμερα σημαίνει πάλη για μόνιμη και σταθερή δουλεία για όλους ενάντια στην σύγχρονη σκλαβιά που μας έχουν ετοιμάσει , πάλη ενάντια στις σύγχρονες σχέσεις εργασίας που μας θέλουν υποταγμένους πειθήνιους ελαστικά επισφαλώς εργαζόμενους,να μπαλατζάρουμε μεταξύ ανεργίας και πεντάμηνων προγραμμάτων ,voucher,μάχη ενάντια στις απόλύσεις, στην αξιολόγηση ,ενάντια στον ΕΝΦΙΑ,στους πληστηριασμούς και στο συνδικαλιστικό νόμο έκτρωμα. Σήμερα το αίτημα για ΨΩΜΙ σημαίνει πάλη για την ανατροπή αυτών που “αρπάζουν το ψωμί απ το τραπέζι”.

ΠΑΙΔΕΙΑ σήμαινε τοτε: πάλη για μόρφωση και γνώση για όλους

ΠΑΙΔΕΙΑ σήμερα σήμαινει Να ανατρέψουμε όλες τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των τελευταίων χρόνων. Εναντίωση στην πολιτική της διάλυσης της δημόσιας και δωρεάν παιδείας και της εργασιακής μας προοπτικής. Εναντίωση στην συνολική υποβάθμιση και στο ξεπούλημα επικερδών τομέων του Πανεπιστημίου στις επιχειρήσεις. Εναντίωση στις απολύσεις εργαζομένων και στους ταξικούς φραγμούς. Εναντίωση στην υποταγή της έρευνας στις ανάγκες της αγοράς.Ενάντια στο Νέο Λύκειο ,στις διαγραφές ,στην αυταρχική θωράκιση του Πανεπιστημίου,ενάντια στην κατάργηση του ασύλου.Σημαίνει αγώνα για μόρφωση, για ανθρώπινους ρυθμούς σπουδών, σημαίνει αγώνα για ένα ενιαίο και ισχυρό πτυχίο ανά γνωστικό αντικείμενο με όλα τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα σε αυτό, ένα πτυχίο που θα μας δίνει την δυνατότητα να διαπραγματευόμαστε συλλογικά απέναντι στον εργοδότη και θα διασφαλίζει πως σε καμία περίπτωση δεν θα γίνουμε η γενιά της δια βίου εργασιακής περιπλάνησης. Σημαίνει αγώνα για ένα άλλο Πανεπιστήμιο στη βάση των κοινωνικών αναγκών, για Ενιαία Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση, χωρίς κανένα κάθετο και οριζόντιο διαχωρισμό, που ως μόνο στόχο έχει την ένταση ενός πλαστού ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών ως αυριανών εργαζομένων και την περεταίρω εκμετάλλευση τους από την εργοδοσία . Σημαίνει πάλη για φοιτιτική μέριμνα βασισμένη στις ανάγκες της πληττώμενης πλειοψηφίας,σημαίνει σχολές και σύλλογοι σπίτι και όπλο του κάθε φοιτητή.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σήμαινε τοτε: πάλη ενάντια στη χούντα , το βασιλιά και καθε επίδοξο διαχειριστή του συστήματος,πάλη ενάντια στον πόλεμο ,τον ιμπεριαλισμό ,την απελευθέρωση των λαών απο τα ολοκληρωτικά καθεστώτα της τοτε εποχής ,ενάντια στην λογοκρισία και στον συντηρητισμό,

μάχη για την ελεύθερη διακήνηση ιδεών .

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σήμερα σημαίνει πάλη για την ανατροπή της πολιτικής που καταστρατηγεί δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες και απαντάει με ωμή καταστολή και προβοκάτσια σε κάθε έκφραση της λαϊκής οργής,που χρησιμοποιεί το παρακράτος για να εκφοβίσει αγωνιστές,πάλη ενάντια σε κάθε μορφή αστικής δημοκρατίας, παλέυοντας για την εργατική δημοκρατία ενάντια στον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό και την αυταρχική θωράκιση του κράτους.Ενάντια στον σύγρονο ιμπεριαλισμό και τους μηχανισμούς ολοκλήρωσεις του κεφαλαίου (ΕΕ-ΔΝΤ-ΝΑΤΟ) ,πάλη ενάντια σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις για τη χειραφέτηση και απελευθέρωση των λαών .

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

           

Πλαίσιο Γενικών Συνελεύσεων

Παλεύουμε για τις ζωές μας συλλογικά και αποφασιστικά!!!

Καθημερινά εμείς και οι οικογένειες μας βιώνουμε μια επίθεση που ολοένα και βαθαίνει. Μέσα στο φόντο της κρίσης και στην προσπάθεια ξεπεράσματος της, κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφαλαίου, έρχονται να επιβάλλουν τις επιταγές του κεφαλαίου για ένα νέο κοινωνικό και εργασιακό μεσαίωνα. Ακούγεται όμως αυτό κάτι μακρινό; Σίγουρα θα έχεις ακούσει για την νέα φοροεπιδρομή (βλέπε ΕΝΦΙΑ), για την νέα εργασιακή πραγματικότητα με μισθούς χαρτζιλίκι, εξοντωτικά ωράρια και καμία κοινωνική παροχή. Και αυτά αν κάποιος είναι τυχερός και δεν ανήκει στο 40% της ανεργίας! Μέσα σε όλα αυτά η επίθεση δεν θα μπορούσε να μην πλήξει και την τριτοβάθμια εκπαίδευση που αποτελεί σημείο κλειδί για το ίδιο το κεφάλαιο! Οι διαγραφές φοιτητών και οι οργανισμοί στα ιδρύματα έρχονται να ολοκληρώσουν την επίθεση στην παιδεία.

Μπροσούρα Αριστερής Πρωτοβουλίας Σπουδαστών

ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ…ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΦΟΒΗΘΩ…

Στις 17 Σεπτέμβρη συμπληρώνεται ένας χρόνος απ’ το θάνατο του αντιφασίστα καλλιτέχνη Παύλου Φύσσα, απ’ το μέλος της Χρυσής Αυγής, Γιώργο Ρουπακιά μπροστά στα μάτια της ομάδας ΔΙΑΣ στο Κερατσίνι. Πολυπληθείς διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες έρχονται σαν επακόλουθα της οργής του αντιφασιστικού κινήματος που απ’ τη μεριά της η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει με βαρύγδουπους αφορισμούς που καταγγέλλουν «τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», το στήσιμο της θεωρίας των δυο άκρων και τη σύλληψη στελεχών της Χ.Α. για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης. Ένα χρόνο μετά, η ίδια η επικαιρότητα (αποφυλάκιση Κασσιδιάρη, σκάνδαλο Μπαλτάκου κ.α.) επιβεβαιώνει πως όλα αυτά δεν ήταν παρά μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού και πειθάρχησης του κόσμου που κατέβηκε στο δρόμο. Τα Μ.Μ.Ε. προφανώς ενίσχυσαν αυτή την κυβερνητική τακτική, με προσποιητή ανησυχία για τον φασισμό που ξαφνικά μας χτύπησε την πόρτα, προβάλλοντας βέβαια με κάθε αφορμή το ιδεολόγημα των «δύο άκρων». Ήταν όμως πράγματι ξαφνική και αναπάντεχη η εκδήλωση του πραγματικού προσώπου της Χρυσής Αυγής και η άνοδός του ή μήπως είχε δώσει το στίγμα του καιρό πριν, και όλοι οι κυβερνητικοί παράγοντες σε συνδυασμό

Εσένα παιδί μου σε διαγράφουν;

Εσένα παιδί μου σε διαγράφουν;

Από μικροί θα θυμόμαστε την παρέναιση των γονιών «μάθε παιδί μου γράμματα» η οποία με τον καιρό έδωσε τη θέση της στο «πάρε παιδί μου ένα χαρτί», με ότι αυτή η αλλαγή μπορεί να συνεπάγεται στο σήμερα.Και μετά από ένα καλοκαίρι μέσα στο οποίο κυβέρνηση- ΕΕ-ΔΝΤ, χωρίς να κάνουν διακοπές συνέχισαν την αντιλαική επίθεση που το κεφάλαιο εξαπολύει στην εποχή της βαθιάς δομικής του κρίσης, καταλήξαμε στο ερώτημα, «εσένα παιδί μου σε διαγράφουν;».

Καθώς ήδη έχουν ανακοινωθεί 180.000 διαγραφές, λιμνάζωντων όπως τους χαρακτηρίζει το υπουργείο φοιτητών για τις 31 Αυγούστου,με την συνέχεια να έπεται και να στοχεύει στις διαγραφές ,όλων των φοιτητών μετά τα ν+2 έτη για όσους μπήκαν στις σχολές από το 2011 και έπειτα.

Ανακοίνωση ΕΑΑΚ για διαγραφές φοιτητών

Το καλοκαίρι σιγά-σιγά τελειώνει. Όμως για την κυβέρνηση είναι σαν να μην έφτασε ποτέ, αφού δεν δίστασε να εντείνει την επίθεσή της προς το λαό και τους εργαζόμενους, με την ψήφιση νέων αντιλαϊκών μέτρων!Σειρά μέσα στον Αύγουστο πήρε και το υπουργείο Παιδείας, με τις απειλές του ότι θα διαγράψει τους φοιτητές, που «περισσεύουν», από τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Φυσικά, αυτό το μέτρο δεν έρχεται από μόνο του, αλλά εντάσσεται μέσα στη συνολικότερη προσπάθεια της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, που προσπαθούν να υλοποιήσουν τα τελευταία χρόνια, το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, το σχέδιο Αθηνά και στην πιο πρόσφατη φάση την απόλυση διοικητικών υπαλλήλων και τη συγκρότηση νέων Οργανισμών σε ΑΕΙ-ΤΕΙ. Πρόπερσι μας είπαν για τον “εξορθολογισμό του ακαδημαϊκού χάρτη", πέρυσι μας είπαν για τους υπεράριθμους εργαζόμενους, τώρα ακούμε για «λιμνάζοντες» φοιτητές που επιβαρύνουν τις σχολές μας, πιο παλιά μας έλεγαν ότι είναι παρωχημένο και δεν υπάρχει στα υπόλοιπα "αναπτυγμένα ευρωπαϊκά κράτη" να παίρνουμε δωρεάν συγγράμματα και να έχουμε δωρεάν σίτιση.

Όμως η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που πλασάρουν τα δελτία των 8. Όπου βγήκαν εργαζόμενοι σε διαθεσιμότητα διαλύθηκαν οι υπηρεσίες του πανεπιστημίου, όταν εφαρμόστηκε ο «εκσυγχρονιστικός» νόμος Γιαννάκου βρεθήκαμε με ένα βιβλίο ανά μάθημα και με όλο και μεγαλύτερη εισβολή του ιδιωτικού παράγοντα στην φοιτητική μας καθημερινότητα. Τώρα ξεκινάνε με τους πιο παλιούς φοιτητές, με πάσης φύσεως ιδεολογήματα για άχρηστους και τεμπέληδες νέους για να βρουν πάτημα και να μιλήσουν για διαγραφές ώστε να διαμορφώσουν ένα πλήρως ανταγωνιστικό και αποστειρωμένο περιβάλλον, ώστε να μπει έπειτα σε πλήρη εφαρμογή ο νόμος του ν+2 και να μας πετάνε κατά δεκάδες χιλιάδες εκτός σχολών, ώστε να ξεμπερδεύουν μια και καλή με όσους τολμάνε να ονειρεύονται σπουδές μέσα στο μεσαίωνα της κοινωνίας της κρίσης, με όσους αγωνίζονται, με όσους παλεύουν για δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση και ζωή με αξιοπρέπεια.

Ξέρουμε πλέον καλά ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να έρθει από την εκπαιδευτική αναδιάρθρωσηούτε για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους μες τις σχολές, αλλά ούτε για την πλειοψηφία της κοινωνίας που τσακίζεται από την φτώχεια και την λιτότητα. Ξέρουμε επίσης τι φέρνει η αναδιάρθρωση. Φέρνει ένα πανεπιστήμιο απόλυτα προσαρμοσμένο στις κατευθύνσεις της κυβέρνησης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των μνημονίων, πλήρως ευθυγραμμισμένο με το νέο μοντέλου εργαζόμενου στον καιρό της κρίσης. Έναν εργαζόμενο εντατικοποιημένο, πειθήνιο, χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις και διεκδικήσεις, χωρίς στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα, έτοιμο να αποδεχθεί τον μισθό-χαρτζιλίκι και την ανασφάλιστη δουλειά. Σε αυτό θα βρίσκουν ολοένα και περισσότερο χώρο ιδιωτικές εταιρίες, οι οποίοι έχοντας πλέον την δυνατότητα αγοράς εδρών, θα παράγουν κατά παραγγελία έρευνα, ενώ με την μορφή εργολάβων θα εμπορεύονται τις στοιχειώδεις φοιτητικές παροχές και τη μέριμνα. Ένα τέτοιο πανεπιστήμιο θέλει ένα τρομοκρατημένο φοιτητικό κίνημα και φοιτητές προσηλωμένους στους εντατικούς ρυθμούς σπουδών που δεν θα τολμούν να σηκώσουν κεφάλι, που δεν θα μπορούν να διεκδικούν συλλογικά μέσα από τους φοιτητικούς τους συλλόγους. Η μαζική πρόσβαση -ακόμα και για τα πιο φτωχά στρώματα- στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που κέρδισαν μακροχρόνιοι νικηφόροι αγώνες του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας μπαίνει πιο ξεκάθαρα από ποτέ στο στόχαστρο.

Σε όλα αυτά βάζουν το χεράκι τους οι διαγραφές. Το μέτωπο αυτό αφορά όλους τους φοιτητές, και όποια μορφή και αν έχουν οι πρώτες διαγραφές, θα σημάνουν την προετοιμασία των όρων για να πλήξει όλους τους φοιτητές και φυσικά για την καθιέρωση των διαγραφών στα ν+2 χρόνια. Θα αποκλείσουν από τις πύλες των Πανεπιστημίων και των Τεχνολογικών Ιδρυμάτων όλους τους φοιτητές που δεν θα μπορούν να ανταπεξέλθουν στους εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών ή στο κόστος διαβίωσης. Θα αποκλείσουν πρώτα και κύρια αυτούς που προέρχονται από πληττόμενες λαϊκές οικογένειες για τους οποίους το νοίκι, το ρεύμα, το φαγητό έξω από τη λέσχη αποτελεί ασήκωτο βάρος. Θα αποκλείσουν τους φοιτητές που αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με την φοίτηση τους είτε συμπληρωματικά προς το οικογενειακό εισόδημα, είτε για την οικονομική τους επιβίωση. Θα μας οδηγήσουν να παρατάμε τις σπουδές μας για να πάρουμε ένα πτυχίο-διαβατήριο για την ανεργία στα δύο ή τρία χρόνια. Θα μας χρεώσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων με «φοιτητικά δάνεια» για αγαθά και υπηρεσίες που χρόνια τώρα πληρώνουμε και μας ανήκουν. Θα φροντίζουν ώστε να μην αγωνιζόμαστε για τις σπουδές μας και το μέλλον μας υπό το φόβο του να βρεθούμε εκτός σχολών από τη μια στιγμή στην άλλη.Μας είπαν ήδη έμμεσα, με το διαφημιστικό χιουμοριστικό τους σποτάκι, πως είναι παράλογο να σπουδάζουμε όλοι, δεν είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο αιώνιος φοιτητής στα μάτια του υπουργείου είναι ο φοιτητής που διαβαίνοντας τις πύλες του Πανεπιστημίου δεν βρήκε μόνο εργαστήρια και μαθήματα, βρήκε συλλογικές ψηφίδες αντίστασης, βρήκε ένα εργαστήρι κοινωνικοπολιτικής και ιδεολογικής αναζήτησης, βρήκε και άλλη χρησιμότητα στα αμφιθέατρα, τα αμφιθέατρα των μεγάλων, νικηφόρων φοιτητικών αγώνων. Αυτούς τους φοιτητές θέλει να "πειθαρχήσει" το υπουργείο, σήμερα πιο πολύ από ποτέ. Ας δούμε όμως και το βασικό επιχείρημα που προβάλλουν το υπουργείο και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης:

Είναι τερατώδες ψέμα να μιλάει κανείς για «το κόστος των αιώνιων»! Μιλάμε για ένα κομμάτι των φοιτητών που δεν κοστίζει απολύτως τίποτα στο πανεπιστήμιο αφού δεν έχει κανένα δικαίωμα, ούτε καν το μειωμένο εισιτήριο από τα πάσο και είναι το πλέον πληττόμενο αφού συνήθως εργάζεται για να τα βγάλει πέρα, σπουδάζει μακριά από το σπίτι του. Ταυτόχρονα, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτών των «τεμπέληδων» είναι ,όλως τυχαίως, μαζεμένο σε σχολές που οργιάζει η καθηγητική αυθαιρεσία. Όταν σε σχολές όπως το Φυσικό Αθήνας, ο μέσος χρόνος αποφοίτησης υπερβαίνει τα 7 χρόνια και τα μαζικά κοψίματα στις εξεταστικές είναι ο κανόνας, δεν θα δεχθούμε κανένας να μας κουνάει το δάχτυλο και να λέει ότι το πρόβλημα είναι «οι αιώνιοι».

Αυτοί που περισσεύουν είναι το υπουργείο, η κυβέρνηση και η ΕΕ, που μέσα από τα αντεργατικά μέτρα τους προσπαθούν να βγάλουν κερδισμένο απ’ την κρίση τους το κεφάλαιο, που υπηρετούν, και χαμένους τους εργαζόμενους και τη νεολαία, οι οποίοι θα ζουν σε ένα σύγχρονο εργασιακό μεσαίωνα!Αυτοί που περισσεύουν στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ είναι η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση και οι φορείς της, που δημιουργούν ένα πανεπιστήμιο, που θα λειτουργεί με κριτήριο τα κέρδη των επιχειρήσεων και όχι τις ανάγκες των πληττόμενων φοιτητών και της κοινωνίας! Αυτοί που περισσεύουν είναι οι εργολαβίες στα ΑΕΙ-ΤΕΙ που στρώνουν το έδαφος για το προτεινόμενο εργασιακό μοντέλο στην "εποχή της κρίσης" που θα μας υποχρεώνουν σε απλήρωτη εργασία-πρακτική άσκηση και έχουν εργαζόμενους σύγχρονους σκλάβους, τους οποίους πετάνε στο δρόμο, όποτε θέλουν, όπως έκαναν με τις καθαρίστριες στο ΕΚΠΑ. Αυτοί που περισσεύουν είναι τα Όργανα Διοίκησης και οι πρυτάνεις, που χέρι-χέρι με την κυβέρνηση βοηθούν να εφαρμοστεί η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, με πιο πρόσφατο παράδειγμα τις πραξικοπηματικές αποφάσεις της Συγκλήτου για συγκρότηση Οργανισμού στο ΕΚΠΑ! Αυτοί που περισσεύουν είναι όλοι αυτοί, που προσπαθούν να μας στερήσουν το δικαίωμά μας στις δωρεάν σπουδές και την αξιοπρεπή εργασία.

Δεν θα κάνουμε τη χάρη στο υπουργείο και την κυβέρνηση να στραφούμε στον κανιβαλισμό και στην αδιέξοδη προσπάθεια να φάμε το διπλανό μας. Δεν θα αφήσουμε να μας διαχωρίσουν σε ενεργούς-ανενεργούς-αιώνιους-λιμνάζοντες και ότι άλλη αηδία σκεφτούν. Η ΕΑΑΚ καλεί κάθε φοιτητή να οργανωθεί μέσα από το φοιτητικό του σύλλογο, μέσα από γενικές συνελεύσεις να μπει μπροστά στον αγώνα για δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους, για να σταματήσει μια για πάντα κάθε σκέψη για διαγραφή φοιτητών. Πρώτη κρίσιμη στιγμή είναι η 31 Αυγούστου που το υπουργείο θα επιχειρήσει να διαγράψει 180.000 φοιτητές. Δεν θα βρουν όμως ούτε ένα διοικητικό μες τις σχολές για να εκτελέσει τις εντολές τους, δεν θα βρουν φοιτητικούς συλλόγους να δείξουν ανοχή στη λαίλαπα τους! Σε αυτή τη μάχη θα βαδίσουμε μαζί με τους εργαζόμενους εντός και εκτός σχολών που παλεύουν ενάντια στις απολύσεις και τις νέες ελαστικές εργασιακές σχέσεις, ενάντια στα μέτρα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Αλλά η πρόσβαση στη δημόσια παιδεία πρόκειται για υπόθεση της κοινωνικής πλειοψηφίας που είδε τα παιδιά της να χαντακώνονται από το «Νέο Λύκειο» και το υπουργείο Παιδείας να τους προτείνει για λύση την απλήρωτη εργασία από 15 χρονών.

Ήρθε η ώρα το φοιτητικό κίνημα και η νεολαία ευρύτερα, να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Μέσα από μαζικούς, ενεργούς, μαχητικούς φοιτητικούς συλλόγους να επιβάλλουμε τις δημοκρατικές αποφάσεις μας κόντρα στη «νομιμότητα» της κυβέρνησης και του υπουργείου. Ήδη από τώρα πρέπει να διασφαλιστεί ότι ανά ίδρυμα όλοι οι φοιτητές θα δώσουν εξεταστική και ότι δεν θα δοθούν διαπιστωτικές πράξεις διαγραφής φοιτητών από τα ιδρύματα, ο αγώνας και οι κινητοποιήσεις του φοιτητικού κινήματος δεν θα περιμένουν το τέλος των εξεταστικών. Με όπλα τις μαζικές, διεκδικητικές και νικηφόρες Γενικές Συνελεύσεις, να ξαναπιάσουμε το νήμα των μεγάλων φοιτητικών και νεολαιίστικων αγώνων, να εμποδίσουμε οποιαδήποτε προσπάθεια διαγραφής φοιτητών, να πάρουμε τις σπουδές και τις ζωές μας στα χέρια μας!

Μας λένε ότι αποτύχαμε σαν μαθητές, σαν φοιτητές, δεν είμαστε αποδοτικοί εργαζόμενοι, δεν προσφέρουμε στα μεγάλα σχέδια ανάπτυξης.

Εμείς θα πούμε ξεκάθαρα: Δεν είμαστε η γενιά των αποτυχημένων και των διαγραμμένων. Είμαστε αυτοί που θα σας αλλάξουν τα φώτα!

…και αν αμφιβάλλει κανείς, ο Σεπτέμβρης είναι πολύ κοντά.